เดือนที่หนักสำหรับทุกคนในประเทศไทย แม้ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์
แต่ฉันก็เฝ้าดูเหตุการณ์ของบ้านเมืองด้วยใจหดหู่ “ความเชื่อ”เริ่มก่อตัวเป็นสงครามแห่งความเกลียดชัง เหมือนทุกคนมีกองกำลังของตัวเอง ขวา ซ้าย เหลือง แดง หลากสี ไม่เอาสักสี
ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่เลือกข้าง และตกหลุมแห่งความเกลียดชัง
แต่ก็ไม่ได้อยากให้หลุมนี้ฝังใครตาย ฉันเข้าใจหัวอกของการมีญาติ พี่น้อง
ที่ตกอยู่ในสมรภูมิรบครั้งนี้ดี มันทรมานเพียงใดกับอารมณ์ของความห่วงใย
สงครามแห่งข้อมูลยังสาดใส่กันไม่ขาดสาย เราต่างตัดสินเลือกบริโภคข้อมูลอย่างที่อยากได้ยิน พร้อมมั่นใจว่ามาถูกทาง แว๊บหนึ่งในหัว “ถ้าที่จริงมันลวง และที่ลวงมันจริง”
ตอบจากการใช้หัวใจและคุณธรรมในตัวที่พอมี ข้างที่เลือกและสิ่งที่รู้ “มันมีจริง”
มองรอบกายหลายคนที่รู้จัก เลือกเดินไปอีกด้าน ต่างคนต่างเจตนา
อยากให้ทุกคนเท่าเทียม เรียกหาความถูกต้อง อ่านมาก นักวิชาการอธิบายตรงใจ
เชื่อในสิ่งอ่าน มั่นใจในความคิดของตัวเอง
“ถ้าที่จริงมันลวง และที่ลวงมันจริง”
ฉันบังคับให้โลกมีด้านเดียวไม่ได้ แต่อยากเห็นจุดหมายปลายทางเดียวกัน
“ไม่ทำลายประเทศ” ทนไม่ไหวก็ชกกันตามกติกา จบยังออกมากอดคอกินข้าวกันได้
หลังอาทิตย์ที่หนักหน่วง ฉันไปเขาใหญ่ มีโอกาสคุยกับหมอสัตว์, พี่ผู้ดูแลป่า
พวกเขายังทำงานหนัก เฝ้าระวังพรานล่า การตัดไม้ รักษาสัตว์เจ็บ
แก้เผ็ดสัตว์เปรี้ยวอย่างลิงจ่าฝูงที่เปลี่ยนพฤติกรรมไปขโมยของ
แทนการหากล้วยกินให้น่ารักอยู่ในป่า
ปัญหามากมายทั้งจากระบบราชการ ความเชื่อ เงินล่อใจ ทำให้เสือโดนวางยาพิษ ดีหมียังเป็นยาบำรุงชั้นเลิศ? แต่คนเล็กๆเหล่านี้ยังทำหน้าที่ แม้ไม่มีใครเห็น
หน้าที่หนัก คือ อาณาเขตป่ากว้างที่ต้องปกป้อง
หน้าที่ๆไม่เคยจะสร้างรายได้ให้รวยล้นฟ้า ตรงกันข้ามคือ “แทบไม่พอกิน”
ความไม่เท่าเทียมมีอยู่ทั่วโลก สองสามสี่ อีกล้านแปดมาตรฐานมีอยู่ทุกแห่ง ไม่ใช่แค่ประเทศนี้ และไม่สามารถแก้ปัญหาเหล่านี้ได้ด้วยการประท้วง ไม่ได้ดั่งใจก็เผาเมือง
หากเปลี่ยนความฟูมฟายกลับไปทำงาน เลิกเรียกร้องคาดหวังให้คนอื่นมาช่วยก่อน
แต่ช่วยทำตัวเองให้มีค่าจะดีกว่ามั้ย ความจนคงน้อยลง ความเท่าเทียมคงมากขึ้น
หันมาถามตัวเอง เราจะทำอะไรได้บ้าง ประเทศไทยเอาไงดี ทีนี้จะเอาไงต่อ
คำตอบที่พอมี คือ “ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด”
แม้อยู่คนละฝาเรือน แต่เมื่อบ้านเริ่มผุ
ก็ต้องช่วยกันอุดรอยรั่วของหลังคาเดียวกันนี้
หลายวันก่อน เพื่อนถามฉัน เรามาถึงจุดต่ำสุดหรือยัง?
ตอบมัน ต่อให้ต่ำกว่านี้ยังไงก็ขึ้นมาได้
“อย่าหมดหวัง และจงช่วยกัน”
หมาใจดื้อ
พฤษภาคม 2553
