2007/Oct/06

คลื่นข้างใน ของพี่โม่ง กระบี่ไม้ไผ่ กำลังอุ่นๆอยู่ในมือ

ด้วยคุณเพื่อนพรศรีที่รัก ส่งมาให้เนื่องในวันก่อนเกิด

(เกิด10 ธันวานู้น)แบบว่า ช่วงนี้หายใจติดขัด จุกอกๆ หลายเรื่อง

หวังว่า ไตรปิฎกเล่มนี้ จะช่วยเยียวยาชีวิตเราได้ (แน่ๆ)

ก่อนหน้านี้พี่โม่ง เซ็นต์ให้ในหนังสือเล่มก่อน "สิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรง"

ว่า "เราต่างมีกระบี่ไม้ไผ่ของตัวเอง

ถ้าเราสงบและซื่อสัตย์ต่อความจริง

เราจะเห็นมัน ในดีมีเสียในเสียมีดี

ที่ดีกว่าคือ เราเริ่มต้นใหม่ด้วยตัวเองได้เสมอ

ขอให้หัวใจเต้นแรงครับ"ภัทระ 24 กุมภ์ 47 ว้าวววววววววววววว บอกได้คำเดียว

กลับมาอ่านหนังสือเล่มนี้ ครั้งที่เท่าไร จำไม่ได้

แต่ทุกครั้งที่รู้สึกทุกข์ หนังสือเล่มนี้ช่วยเราได้เสมอ///

หลับๆแล้วนึกถึงรูปบรรดารูปแมวที่เคยถ่ายเก็บไว้

เบลอๆมึนๆตามประสาแมวเอ้ยคนไปบ้าง

แมวมันดีเนาะ แบบว่าไม่ค่อยโดนคนทิ้ง มีแต่แมวที่ทิ้ง

คนไปเอง ต้องหัดทำตัวแมวๆบ้างจะได้มีความเป็นแมวสูง

อิสระ ขี้อ้อน และที่สำคัญคือ สวย 5555

วันนี้เลยรวบรวมภาพแมวจอมง่วง เหมือนคนเขียน มาให้ยลกันจ้า

ตัวนี้อยู่แถวบ้าน ชื่อไรไม่รู้ แต่จะเรียกมันว่า

น้ำตาลๆแบบว่าเป็นยามหน้าลิฟต์ เจอเธอทุกครั้งก็อยู่หน้าลิฟต์ตลอด

วันดีคืนดี เธอก็ขึ้นลิฟต์มาตรวจยามแบบว่า หล่อนอยู่ชั้นไหนย่ะ ไรประมาณนั้นเลย

"หง่าว"เป็นแมวน้า บ้านอยู่ชุมพร เป็นแมวผู้ดีมีสร้อยคอด้วย

ชอบดักจับนกกระจอกและพรวนดินเล่นหลังบ้าน แบบว่าช่วยให้

ผักที่น้าปลูก เจ๊งไวไว 555

ตัวนี้หลับอยู่ข้างแผงพระ แถวท่าช้าง แบบว่าส่องพระเรื่องของคน

แต่ชั้นจะหลับบบบบๆ

สองสี นี่ก็ท่าช้างเหมือนกัน แบบว่ายึดพื้นที่คนละเสา

ซูมๆเอียงๆ เบลอๆ

ขนาดเอามือถือไปจ่อหน้าเธอยังนิ่ง ชีวิตนี้ขอพลีให้การนอน

ยิ่งอากาศเหมือนฝนจะตก เธอยิ่งนิพพาน

น้องส้มตัวนี้แถวเดียวกัน

แต่เป็นแมวชั้นสูงคือ นั่งหลับบนมอเตอร์ไซด์ พริ้มเชียว

น้องนวล ตัวนี้บ้านเธออยู่ในซอยอารีย์ แบบว่าเธอมานั่งอ้อนอยู่ตรงร้านขายเกี๊ยวกับทอดมัน

ไม่ได้ซื้อหรอก แค่เดินผ่าน แล้วเข้าไปเล่น

ปรากฎว่า เธอยอมเล่นด้วย นั่น ขี้อ้อนสุดๆเลย

ไอ้อ้วนตัวนี้ พระเอกมากๆ แบบว่า ชีพนี้พลีเพื่อเธอ(นอน) เข้าไปเล่น

เธอยังนิ่งๆกลมๆ อยู่แถวตลาดราชวัตร

เธอนอนได้กลมได้ใจไปเต็มๆเลยนิ่มๆกลมๆน่ากอดมากกก

สรรพสิ่ง ล้วนสวยงาม มันอยู่ที่เรามอง

ขอให้เธอสบายดีและขอให้เราสบายใจ เอวัง

หมาใจดื้อ เสาร์ที่ 6 ตุลา แล้วหรือนี่

2007/Sep/30

เพราะทุกๆวันที่มีเธออยู่ ก็ไม่รู้ไม่รู้ฤดูอะไร

มีเธอเป็นฤดูแห่งความรัก ฤดูที่ทำให้โลกนี้สดใส///

หมอกจางๆและควันคล้ายกันจนบางทีไม่อาจรู้

อยากจะถามดูว่าเธอเป็นอย่างหมอกหรือควัน///

เจ็บไปเจ็บมาก็เลยหมด หมดกำลังจะเสียใจไปกว่านี้

อยากมีใครก็เชิญได้เลยเต็มที่ จะให้ช้ำๆไปกว่านี้ไม่มีทาง//

โอ้สารพัดเพลงเกี่ยวข้องกับความรัก โอ้อ้าคาราโอเกะเวิล์ดบึ้ม

ไปทำภาระกิจนี้มาครับ ภาระกิจการเปล่งกระจายเสียง

ทรมานลำคอ ทรมานชาวบ้าน แต่เราเรียกมันว่า การปลดปล่อย///

เออเนาะปล่อยไปบ้างก็ดีนะ (อ่ะหอมไข่เจียวบ้านใคร ไม่เกี่ยวๆ)

ก็ปาเข้าไป วันเวลามันก็ช่วยให้เราเป็นไปตามวิถีได้เรื่อยๆ///

อาทิตย์ที่ผ่านมา นั่งรถเมล์สาย 9 พี่น้องครับมันผ่านหลายๆที่เลย

เริ่มจากถนนข้าวสาร สนามหลวง ปากคลอง สะพานพุทธ

หลงไปวงเวียนเล็ก โอ้ครับเริ่มจะหลงจริงๆลงป้ายหน้าดีกว่า

แล้วกระโดดไปอีกฝั่งถนน นั่งสายไรไม่รู้ลืม ไปท่าช้าง

เดินเลาะตะเข็บวังมาเรื่อยๆไปท่าพระจันทร์ ดูน้ำ ดูคน ดูพระ

ดูแมวไปเรื่อย สนุกดี นานๆออกไปเดินๆ

ปกติก็ว่างเป็นหลับ ขยับเป็นดูหนัง

ทำให้อารมณ์พลุกพรวดอยากมีกล้องไม่เคยหาย

เฮ้อ อดทนๆรอเธอ เข้าไปในธรรมศาสตร์ นั่งสายไรอีกลืม

ไปลงถนนข้าวสาร เดินวนไปมาหนึ่งรอบพอให้ครบเป็นพิธี

เดินถนนนี้แล้วคิดถึงปัตตานี เหมือนไปเมืองนอก

"เราอยู่ร่วมกันได้ด้วยความต่าง"ค่ะ

เจอวัดไรสักวัด ความตั้งใจแรกคือไปไหว้พระวัดพระแก้ว

หลงๆไปเลย

วัดนี่แหละ วัดชนะสงคราม มั้ง ถ้าจำไม่ผิด

ก็ไปไหว้พระ ติดทองพระ

เพื่อความสบายใจ จริงๆวันนั้นไม่ได้ทุกข์อะไร

เพียงแต่น้องที่ชวนไป

มันคงมีอะไรๆในใจ เออก็ไปเป็นเพื่อน ไปเป็นพี่มัน

มายืนรอรถเมล์ด้วยความหลงๆ

แล้วก็เจอสาย9หาทางกลับบ้านได้แล้วเย

บางทีชีวิตถ้าปล่อยให้ไปเรื่อยๆมันก็สนุกดีนะ

เราไม่รู้จะเจออะไรบ้าง

ออกไปให้เจอฝนหล่นให้หัว เจอน้ำเย็นๆตา

เจออะไรที่ไม่รู้ล่วงหน้าก็มันส์ดี///

ความวิตกในแววตา ความกังวลในจิตใจ เป็นไปได้ทุกคน

เรื่องวันวานมันก็ผ่านไปแล้ว อย่าไปเสียน้ำตาให้มันอีก

เพียงแค่มือสั่นๆ ไม่ยักกะมีน้ำตาแฮะ มาทบทวน เราก็ได้ทำบุญเหมือนกัน

ทำให้คนรักกัน หลายปีที่ผ่านมา ชั้นรู้ว่าพวกแกก็กังวล

ยังคงคิดถึงพวกแกเสมอๆนะ

ทั้งในแง่ดีหรือแง่ร้าย จะดีหรือจะร้าย555

เรื่องของพวกแกสอนชั้นให้เติบโตทางความคิดว่ะ

แม้จะใจสั่นๆแต่มันก็คือเรื่องจริงๆ พวกแกรักกันจริงๆ

วินาทีนี้ก็มีแต่จะดีใจได้แต่เพียงอวยพรเงียบๆ

เพราะเวลามันพาชั้นมาไกลมากแล้ว///

เรื่องที่ทำให้สบายใจหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาคือ...พี่หลิวปลอดภัย

วันที่รู้ว่าแกจะผ่าตัด ใจมันวูบ รู้สึกว่าทุกข์นรกที่เกาะกุมเรามันไม่

เท่าทุกข์ของพี่หลิวเลย แต่พี่หลิวมีสติตลอด จิตใจเข้มแข็งมาก

วันนั้นจำได้พอรู้ เดินกลับบ้านไปไหว้พระ ไหว้ตลอด บอกว่า ถ้า

พอจะมีความดีที่เคยทำบ้างให้พี่หลิว

ขอให้คุ้มครองพี่เขาให้ปลอดภัย

ในที่สุด สวรรค์ก็มีตา โอ้ๆ เนื้องอกนั้นไม่ได้เป็นเนื้อร้าย สาธุจริงๆ

ตลกดี ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ยุ่งมากกกก กลับบ้านดึกๆตลอดสี่ทุ่มกว่า

เหนื่อยโคดๆ ไม่ได้ไปเยี่ยมแกแน่ๆ มีอยู่คืนหนึ่งแกรับโทรศัพท์

เลยบอก พี่นั่งมองเห็นโรงบาลราชวิถีอยู่นี่ พี่อยู่ตึกไหน เดี๋ยวไป

พี่ก็บอกเราว่า ไม่รู้พยาบาลให้เข้าเยี่ยมหรือเปล่า เราบอกเราจะ

ไป ก็ขำในความดื้อของตัวเองเหมือนกัน เดินเข้าไป

วังเวงงงงโคดๆตึกเก่าๆตอนสี่ทุ่มกว่าๆคิดดูละกัน แถมยังขึ้นลิฟต์

ไปอีก เงียบมากไม่มีพยาบาลหลงเหลือให้ห้ามเข้าเลย

คิดในใจยังไงเราก็จะไปหา ไม่ได้คิดถึงผีเลยสักกะตัว

ถ้ามาถ่ายหนังนะ บรรยากาศให้จริงๆ เจอพี่หลิวนอนอยู่บนเตียง

จับมือดีใจมากการผ่าตัดหกชั่วโมงนี่

คงไม่ใช่เรื่องเล็กหรอก พี่เราปลอดภัย สาธุจริงๆ///

อ่านใน a day ทำให้เกิดความตั้งใจจะเขียนสิ่งดีๆในชีวิต

เพื่อเก็บไว้อ่าน ไม่รู้จะทำได้แค่ไหน แต่จะพยายามจ้า///

ช่วงนี้เหรอ แม้จะตื่นไม่ทันแต่ได้ฝากเงินเจ้แอ๊ะไปปล่อยปลา

ที่กรมชลฯแม่น้ำเจ้าพระยา แม่ปล่อยมุขอีกแล้ว ปล่อยปลาเป็น

หรือปลาตายลูก เราบอกปลาตายก็ปล่อยลงหม้อแล้วแม่

บีบมะนาวใส่ด้วย แกงส้มไปเลย 555///

ได้ส่งข้อความไปให้กำลังใจ อาจจะให้ได้บ้างหรือไม่ได้บ้าง

ก็ยังดีที่ได้ทำนะ//

มันก็แค่อะไรเล็กๆนะ แต่ก็จะพยายามทำไอ้ที่ว่าเล็กๆนี่แหละ

มันอาจไม่ได้ทำให้โลกเปลี่ยนมาก

แต่อย่างน้อยมันก็หมุนด้วยความดี///

เวลาที่สลด ให้ออกไปช่วยเหลือคนอื่น

ใครบางคนบอกไว้ในหนังสือ

แม้จะไม่มีใครให้หัวใจได้เต้นแรงอีก

เราก็จะพยายามทำความดีเล็กๆต่อไป

แม้จะใจสั่นๆ fight fight fight i know u can do it เพื่อนคนหนึ่งบอกไว้

2007/Aug/23

ง่วงอ่ะ โดนทำจดหมายรักไปเกือบแปดร้อยกว่าฉบับบบบบโอ้

จม.เชิญร่วมงานนิทรรศการน่ะ ทำมันหมดทุกอย่าง 
ทำจม.จนอยากเป็นบุรุษไปรษณีย์แต่เราคงเป็นสุนัขไปรษณีย์ 
ไอ้จม.พวกนี้มันต้องพับๆแล้วใส่ซองติ๊กสติ๊กเกอร์และต้องมาแยกว่า
 "บางกอก" หรือ "บ้านนอก" เพื่อความสะดวกแก่ไปรษณีย์ไทยยยยยยย
ในที่สุด ไอ้ที่ว่าไม่ทันไม่เสร็จมันก็จบสิ้นจนได้////

มันเหมือนอะไร อะไร หลายอย่าง ได้เวลา มันก็ถูกเปิดเผย ความจริงไม่เคยตายมีแต่

คนที่พูดความจริงอาจจะตายได้ ถ้าไม่ถูกไม่ควรเรื่องบางเรื่องมันก็"บาง"เหมือน

กระดาษทิชชู่ เหมือนกระดาษชำระ(ความแค้น)ฉันและเธอหรือคนอื่นๆ พวกเราล้วนอยู่

ใน "วังน้ำวน" วนไปวนมาก็ติดกับดักตัวเองพยายามจะ"เหนือชั้น" แต่เราก็ยังเป็นแค่

"คนธรรมดา" ว่ะรักโลภโกรธหลง ไม่เคยตัดมันได้เสียทีๆๆๆๆๆๆๆๆๆ/////

วันก่อนมีเรื่องให้ปลงเยอะ พี่ที่ซี้กันโทรมาบอกว่า "เป็นมะเร็ง" โอ้ อนาคตเจ้แก

ยังไปได้อีกไกลๆหลายไมล์เลย บินกลับมา แล้วไปตรวจดันซวย

แทนที่จะได้เรียนฟรีจนจบป.เอก เออนะ สวย รวย เก่ง ไม่ได้ช่วยให้มะเร็งไม่ถาม

หาบอกไปคำเดียวว่า "ปลง"พี่

ปลงไว้มากๆ ทำทุกวันให้ดีที่สุด เพราะเราไม่รู้ว่าที่สุดของชีวิตมันจะเป็นวันไหน แก

บอกว่า..อ่านจากหนังสืออยู่ได้อีก 10 ปีขอให้เป็นสิบปีที่มีคุณภาพ เราก็อวยพรให้เป็น

เช่นนั้น จะอยู่หรือจะไปไม่มีใครรู้หรอกแต่จะไปให้เลือดแก กลัวชิบหาย

แต่อยากให้ เอาว่ะ /////

เดือนและอาทิตย์ที่ผ่านมา มองเห็นปัญหาและทุกข์ของคนอื่นๆ บางทีมานั่งขำเหมือน

กัน บางเรื่องมันแก้ได้นิดเดียว แต่ไม่ยอมแก้กัน หรือถ้าแก้ไม่ได้ก็ตัดทิ้งจะได้ไม่ยุ่งว่ะ

วันและเวลาช่วยทุกอย่างได้เสมอ ////

ตอนนี้กำลังบ้าเห่อ กล้องและกล้องและกล้อง ชอบบ้าเห่อไรเป็นพักๆ

(แต่อันนี้เห่อมาหลายพักแล้ว แต่ต้องหยุดไปเพราะงบดุลนั่นแหละ)

คาดว่าถ้าได้มาสมมาตรอารมณ์หมายจะหยุดดูราคาจากเว็บต่างๆซะที

ทุกวันนี้ดูราคามันเกือบทุกวัน เกือบจะเป็นโรคจิตแล้วเนียะ 555

ก็ได้แต่รอวันเธอลดๆๆและรอวันชั้นมีตังค์ๆๆๆๆๆๆๆๆ555 ///

ทุกวันนี้ได้แต่ภาวนาให้มันจางไปจากใจ หรือ เหลือทุกข์ในน้อยที่สุดทั้งตัวเองและคน

รอบตัว ชีวิตมันก็ทุกข์แบบนี้ ทุกข์ไม่มีก็ซวยจะมีไม่ควรทุกข์ก็ดันหามาให้ทุกข์อีก

ทุกข์ทั้งนั้น เราก็เช่นเดียวกับคนอื่นๆชั้นก็ไม่ได้ใจแข็งสักเท่าไหร่หรอก

หมาทุกตัว...มันก็มีหัวใจ///

(บ่นไรไปว่ะเนียะ555)

หมาใจดื้อ23 สิงหาคม 2550