ช่วงนี้มีแต่คนรอบตัวโกอินเตอร์มั่กๆ
วันก่อนเพื่อนมาหา มันเพิ่งลาออก บอกจะไปเรียนต่อที่ออสสะเตรเลียๆ
เออก็ดีใจกับมันด้วย เพราะดูมันมุ่งมั่นจะเป็นนักธุรกิจสาวเสียจริง
มันบอกไปทุนพ่อแม่ก็แพงว่ะแก จ่ายเป็นล้านกว่าจะได้ปริญญาโทของมันมา
ก็เออว่ะ ของงี้ก็ต้องลงทุนแพงหน่อย ถือว่าซื้อความรู้ละกันแก
-----------------------------------------
ศุกร์ที่ผ่านมาอีก น้องที่เพิ่งลาออกบอกว่า วีซ่าผ่านแล้วพี่
เออก็ดีใจกับมันด้วยอีก มันจะไปลอนดอน(ไม่ใช่เมือง) ประเทศผู้ดิบผู้ดี
เออดีใจเหมือนได้ไปเองเลยกรู 555น้องคนนี้มันก็มีความมุ่งมั่นเป็นพิเศษ
กับการเป็นแม่ครัว อยากไปทำกับข้าวและเรียนไปด้วย
วีซ่ามันผ่านปุ๊บ ก็บอกเราเลย เออดี ลุ้นกับมันมาก อยากให้มันได้ไป
อย่างน้อยที่สุดถึงไม่ได้อะไรกลับมา มันก็ได้บินไปตามหาความฝันของมันว่ะ
ศุกร์ที่ผ่านมาเลยพามันไปเลี้ยงส่ง ที่ร้านแห่งความทรงจำของเรา
"รถเสบียง" ฮาแตก เม้าธ์แตก แดกกันจัง (พูดไม่ละเอียดค่ะ)
มันบอกว่าอีกห้าปีนะพี่ถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานเลย
อีกห้าปี มันจะกลับมาเปิดร้านที่เมืองไทย
และให้เรากินฟรีตลอดชีพ(กรูจะรอนะน้องนะ)555
-----------------------------------------
อ้อ ไปต่อที่ร้าน "อินเลิฟ" แถวเทเวศร์ เออสวยดีวิว เห็นสะพานพระรามแปด
เด่นเป็นสง่า อาหารปากก็งั้นๆแต่อาหารตานี่แจ่ม วิวริมเจ้าพระยา
แถมเพลงบรรเลงอีก นั่งเม้าธ์กันจนร้านปิด ตี1กว่าๆ
เราก็นั่งมองหน้าน้องมัน มองหน้าพี่ๆที่มากินด้วยกัน
เออ ถ้าอีกห้าปีจะเจอมันอีก พวกเราหรือคนอื่นๆคงเปลี่ยน
เราบอกมันว่า...แกอย่าลืมแวะไปเยี่ยมร้านกาแฟเล็กๆที่นครฯนะโว้ย
แล้วอีกสามปีชั้นจะไปชูป้ายที่ลอนดอน
ให้แกมารับไปเที่ยว (ก็ฝันๆกันไป)มันบอกได้เลยพี่
พี่อีกคนที่นานๆมาเจอกันที ก็กำลังเรียนภาษาจีนแกต้องไปค้าขายกับคนจีน
ตอนแรกนึกไม่ออกเลยว่าแกจะมาเป็นพ่อค้าข้ามชาติอย่างนี้
พี่อีกคนก็คงจะแต่งงานไป พี่อีกคนก็อาจจะมีกิจการของตัวเอง
อีกห้าปีจะเป็นอย่างไรว่ะ เราและคนอื่นๆก็ต้องเปลี่ยน
เปลี่ยนไปอย่างที่ฝันหรือไม่คาดฝัน ก็ต้องอยู่กับมันให้ได้
แม้จะเหนื่อยจุกอกก็เหอะ 5 ปีฝันของเราจะเป็นเช่นไร ไม่รู้ว่ะ
แต่เชื่อว่า คงไม่หยุดฝันง่ายๆหรอก
"อาจไม่จริง ไม่จังเรื่องราวของความฝัน แต่โลกนี้เริ่มต้นที่จุดนั้น"
ไอ้พี่โต บรมโง่ โคดโง่ บอกไว้ในเพลงไง
