เพราะทุกๆวันที่มีเธออยู่ ก็ไม่รู้ไม่รู้ฤดูอะไร

มีเธอเป็นฤดูแห่งความรัก ฤดูที่ทำให้โลกนี้สดใส///

หมอกจางๆและควันคล้ายกันจนบางทีไม่อาจรู้

อยากจะถามดูว่าเธอเป็นอย่างหมอกหรือควัน///

เจ็บไปเจ็บมาก็เลยหมด หมดกำลังจะเสียใจไปกว่านี้

อยากมีใครก็เชิญได้เลยเต็มที่ จะให้ช้ำๆไปกว่านี้ไม่มีทาง//

โอ้สารพัดเพลงเกี่ยวข้องกับความรัก โอ้อ้าคาราโอเกะเวิล์ดบึ้ม

ไปทำภาระกิจนี้มาครับ ภาระกิจการเปล่งกระจายเสียง

ทรมานลำคอ ทรมานชาวบ้าน แต่เราเรียกมันว่า การปลดปล่อย///

เออเนาะปล่อยไปบ้างก็ดีนะ (อ่ะหอมไข่เจียวบ้านใคร ไม่เกี่ยวๆ)

ก็ปาเข้าไป วันเวลามันก็ช่วยให้เราเป็นไปตามวิถีได้เรื่อยๆ///

อาทิตย์ที่ผ่านมา นั่งรถเมล์สาย 9 พี่น้องครับมันผ่านหลายๆที่เลย

เริ่มจากถนนข้าวสาร สนามหลวง ปากคลอง สะพานพุทธ

หลงไปวงเวียนเล็ก โอ้ครับเริ่มจะหลงจริงๆลงป้ายหน้าดีกว่า

แล้วกระโดดไปอีกฝั่งถนน นั่งสายไรไม่รู้ลืม ไปท่าช้าง

เดินเลาะตะเข็บวังมาเรื่อยๆไปท่าพระจันทร์ ดูน้ำ ดูคน ดูพระ

ดูแมวไปเรื่อย สนุกดี นานๆออกไปเดินๆ

ปกติก็ว่างเป็นหลับ ขยับเป็นดูหนัง

ทำให้อารมณ์พลุกพรวดอยากมีกล้องไม่เคยหาย

เฮ้อ อดทนๆรอเธอ เข้าไปในธรรมศาสตร์ นั่งสายไรอีกลืม

ไปลงถนนข้าวสาร เดินวนไปมาหนึ่งรอบพอให้ครบเป็นพิธี

เดินถนนนี้แล้วคิดถึงปัตตานี เหมือนไปเมืองนอก

"เราอยู่ร่วมกันได้ด้วยความต่าง"ค่ะ

เจอวัดไรสักวัด ความตั้งใจแรกคือไปไหว้พระวัดพระแก้ว

หลงๆไปเลย

วัดนี่แหละ วัดชนะสงคราม มั้ง ถ้าจำไม่ผิด

ก็ไปไหว้พระ ติดทองพระ

เพื่อความสบายใจ จริงๆวันนั้นไม่ได้ทุกข์อะไร

เพียงแต่น้องที่ชวนไป

มันคงมีอะไรๆในใจ เออก็ไปเป็นเพื่อน ไปเป็นพี่มัน

มายืนรอรถเมล์ด้วยความหลงๆ

แล้วก็เจอสาย9หาทางกลับบ้านได้แล้วเย

บางทีชีวิตถ้าปล่อยให้ไปเรื่อยๆมันก็สนุกดีนะ

เราไม่รู้จะเจออะไรบ้าง

ออกไปให้เจอฝนหล่นให้หัว เจอน้ำเย็นๆตา

เจออะไรที่ไม่รู้ล่วงหน้าก็มันส์ดี///

ความวิตกในแววตา ความกังวลในจิตใจ เป็นไปได้ทุกคน

เรื่องวันวานมันก็ผ่านไปแล้ว อย่าไปเสียน้ำตาให้มันอีก

เพียงแค่มือสั่นๆ ไม่ยักกะมีน้ำตาแฮะ มาทบทวน เราก็ได้ทำบุญเหมือนกัน

ทำให้คนรักกัน หลายปีที่ผ่านมา ชั้นรู้ว่าพวกแกก็กังวล

ยังคงคิดถึงพวกแกเสมอๆนะ

ทั้งในแง่ดีหรือแง่ร้าย จะดีหรือจะร้าย555

เรื่องของพวกแกสอนชั้นให้เติบโตทางความคิดว่ะ

แม้จะใจสั่นๆแต่มันก็คือเรื่องจริงๆ พวกแกรักกันจริงๆ

วินาทีนี้ก็มีแต่จะดีใจได้แต่เพียงอวยพรเงียบๆ

เพราะเวลามันพาชั้นมาไกลมากแล้ว///

เรื่องที่ทำให้สบายใจหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาคือ...พี่หลิวปลอดภัย

วันที่รู้ว่าแกจะผ่าตัด ใจมันวูบ รู้สึกว่าทุกข์นรกที่เกาะกุมเรามันไม่

เท่าทุกข์ของพี่หลิวเลย แต่พี่หลิวมีสติตลอด จิตใจเข้มแข็งมาก

วันนั้นจำได้พอรู้ เดินกลับบ้านไปไหว้พระ ไหว้ตลอด บอกว่า ถ้า

พอจะมีความดีที่เคยทำบ้างให้พี่หลิว

ขอให้คุ้มครองพี่เขาให้ปลอดภัย

ในที่สุด สวรรค์ก็มีตา โอ้ๆ เนื้องอกนั้นไม่ได้เป็นเนื้อร้าย สาธุจริงๆ

ตลกดี ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ยุ่งมากกกก กลับบ้านดึกๆตลอดสี่ทุ่มกว่า

เหนื่อยโคดๆ ไม่ได้ไปเยี่ยมแกแน่ๆ มีอยู่คืนหนึ่งแกรับโทรศัพท์

เลยบอก พี่นั่งมองเห็นโรงบาลราชวิถีอยู่นี่ พี่อยู่ตึกไหน เดี๋ยวไป

พี่ก็บอกเราว่า ไม่รู้พยาบาลให้เข้าเยี่ยมหรือเปล่า เราบอกเราจะ

ไป ก็ขำในความดื้อของตัวเองเหมือนกัน เดินเข้าไป

วังเวงงงงโคดๆตึกเก่าๆตอนสี่ทุ่มกว่าๆคิดดูละกัน แถมยังขึ้นลิฟต์

ไปอีก เงียบมากไม่มีพยาบาลหลงเหลือให้ห้ามเข้าเลย

คิดในใจยังไงเราก็จะไปหา ไม่ได้คิดถึงผีเลยสักกะตัว

ถ้ามาถ่ายหนังนะ บรรยากาศให้จริงๆ เจอพี่หลิวนอนอยู่บนเตียง

จับมือดีใจมากการผ่าตัดหกชั่วโมงนี่

คงไม่ใช่เรื่องเล็กหรอก พี่เราปลอดภัย สาธุจริงๆ///

อ่านใน a day ทำให้เกิดความตั้งใจจะเขียนสิ่งดีๆในชีวิต

เพื่อเก็บไว้อ่าน ไม่รู้จะทำได้แค่ไหน แต่จะพยายามจ้า///

ช่วงนี้เหรอ แม้จะตื่นไม่ทันแต่ได้ฝากเงินเจ้แอ๊ะไปปล่อยปลา

ที่กรมชลฯแม่น้ำเจ้าพระยา แม่ปล่อยมุขอีกแล้ว ปล่อยปลาเป็น

หรือปลาตายลูก เราบอกปลาตายก็ปล่อยลงหม้อแล้วแม่

บีบมะนาวใส่ด้วย แกงส้มไปเลย 555///

ได้ส่งข้อความไปให้กำลังใจ อาจจะให้ได้บ้างหรือไม่ได้บ้าง

ก็ยังดีที่ได้ทำนะ//

มันก็แค่อะไรเล็กๆนะ แต่ก็จะพยายามทำไอ้ที่ว่าเล็กๆนี่แหละ

มันอาจไม่ได้ทำให้โลกเปลี่ยนมาก

แต่อย่างน้อยมันก็หมุนด้วยความดี///

เวลาที่สลด ให้ออกไปช่วยเหลือคนอื่น

ใครบางคนบอกไว้ในหนังสือ

แม้จะไม่มีใครให้หัวใจได้เต้นแรงอีก

เราก็จะพยายามทำความดีเล็กๆต่อไป

แม้จะใจสั่นๆ fight fight fight i know u can do it เพื่อนคนหนึ่งบอกไว้